"Narodna drama" sutra u Narodom pozorištu

Na nedavno završenom 51. Festivalu "Joakim Vujić" u Šapcu predstava “Naradona drama” dobila je nagrade za najbolji dramski tekst i režiju, a glavna glumačka nagrada pripala je Milici Trifunović.

U predstavi igraju: Milica Trifunović, Tamara Stošić, Bojan Jovanović, Saša Stojković, Dragan Živković, Radmila Živković. Muzičar je Marko Mitrović, scenografiju potpisuje rediteljka Snežana Trišić a kostime je uradila Ema Bogdanović.

“Kroz srpsku istoriju kafane su uvek bile nezaobilazne institucije u kojima su se prelamale najveće “Narodne drame”. Na kafanskim stolovima u jednoj od srpskih zabiti u sudaru porodične sreće i slobodne ljubavi, rodiće se pesma. Ova drama se peva i njen vapaj traje dokle god kafanski stoljnjaci, upijaju suze nesrećnih ljubavi a patrijarhat rađa sinove ubice. Probali smo da volimo – pevali smo. Probali smo da ubijamo – pevali smo. Probali smo da pevamo – umrli smo. Narodna drama pokreće ključne probleme autoritarnosti i nejednakopravnosti u srpskom društvu” – objašnjava rediteljka Snežana Tršić, i dodaje:

“Ovo je pastoralna slika dogme patrijarhata i njegovog nasleđa koje su ustaljene u svim strukturama našeg društva. Kroz institucionalni i zakonodavni sistem, društveni i porodični život uspostavlja se hijerarhijski profil nacije. Taj profil marginalizuje razne manjinske grupe i organizacije ili još gore, izražava netoleranciju, netrpeljivost i čini nasilje nad njima. Odupreti se tom profilu nacije i napraviti iskorak u borbi za svoju drugačijost, je već, po sebi, drama – naša narodna drama. Pobuna protiv strogog porodičnog klišea, nasleđenih bračnih običaja i obaveza i stereotipiziranja srpske žene u sveticu-majku ili kurvu-pevaljku, opevana je u ovoj drami kroz izraz i krik lezbejske ljubavi. Ta ljubav smeštena je u jednu od blatnjavih srpskih varošica u kojoj je zakasnela tranzicija izvitoperila pastoralnost sela u šićardžijsku lokalnu politiku sitnih preduzetnika i mufljuza.

Izvorni partijarhat pretvara se u potencijalno preteći ineresni sistem u trci za sitnim i krupnim kapitalom. U njemu je čista, slobodna, neprofitabilna, nekonvencionalna ljubav nepoželjna i alarmira na potrebu promenepoložaja žene u društvu ali i na promenu položaja svih ljudi u tom društvu. U takvom poretku individualnost je nepoželjna a pojedinac ne ume ili se boji da proba da promeni svoj položaj. Ako se to desi, kao u “Narodnoj drami”, onda je samo izuzetak, incident ili nesrećan slučaj koji nam obruka celu familiju, krv i poreklo. Sudbine se odigravaju kao po nekom nesleđenom ‘s kolena na koleno’ prenošenom scenariju dobro poznatih sevdalinki. Kada se takav melodramski zaplet mitologizuje, mitomanizuje i proširi na tragediju širih razmera o herojstvu, nemoći, ropstvu i slobodi žene i njene ljubavi, videćemo, da li je moguća pobuna protiv sudbine u kafanskoj pesmi zapisane?”